4. Rude

- Trzymasz się jakoś? - blondyn siada nieopodal mnie, wpatrując się w punkt za oknem.
- A wyglądam? - śmieję się ironicznie, przeczesując włosy. Lynch wzrusza ramionami, mrucząc coś pod nosem.
- Ross się o ciebie martwi - zaczyna.
- Nigdy za sobą nie przepadaliśmy - wzdycham, przerywając tym samym jego wypowiedź.
- Co nie wyklucza tego, że jednak się tobą interesuje.
- Ty i Tony zawsze próbowaliście nas pogodzić na siłę. Tym razem też ci nie wyszło - kręcę głową z dezaprobatą,

 - Tony, gdzie ty mnie ciągniesz? - zaśmiałam się, grzecznie podążając za brunetem.
- Idziemy w pewne miejsce - odpowiedział tajemniczo, przyciągając mnie do siebie.
- Ile razy mam ci powtarzać, że nie lubię niespodzianek - westchnęłam. Resztę drogi spędziliśmy w ciszy, aż dotarliśmy pod dom rodziny Lynch. Spojrzałam na chłopaka niepewnie, na co on odpowiedział pokrzepiającym uśmiechem.
- Już mi się to nie podoba - mruknęłam pod nosem, wchodząc do mieszkania.
- Hej Tony, po co przyszliście? - z kuchni wyłonił się Ross. Obrzuciliśmy siebie gardzącym spojrzeniem i nawet nie odezwaliśmy słowem.
- Przyprowadziłem Alexis, porozmawiajcie - wypchnął mnie lekko do przodu, z przepraszającym uśmiechem wymalowanym na twarzy.
- Żartujesz, tak? - zapytałam z nadzieją, na co brązowooki bezgłośnie odpowiedział "przepraszam" i wyszedł. Spuściłam wzrok na moje znoszone trampki.
- Możesz sobie stąd iść, nie będę tęsknił - osiemnastolatek uśmiechnął się chamsko, na co ja skinęłam głową i chwyciłam za klamkę. Zastygłam w miejscu i spojrzałam przed ramię.
- Nie wiem co takiego ci zrobiłam, że aż tak bardzo mnie nienawidzisz Ross.

- Mówię poważnie, Alex. Proszę pogódźcie się już, bo wasz spór naprawdę nie ma sensu.
- Gdybym to ja jeszcze wiedziała dlaczego on tak bardzo mnie nie lubi - śmieję się pod nosem, patrząc na kolejne krople spływające po szybie. Podobno pogoda odzwierciedla humor ludzi.
- Kiedyś ci to wytłumaczę mała - słyszę z głębi mieszkania głos młodszego Lynch'a.
- Zawsze lubiłeś mnie tym denerwować - spoglądam na niego z kpiącym uśmiechem na twarzy.
- Nigdy mi tego nie zabraniałaś.
 Nasze relacje może są trochę lepsze niż były jeszcze rok temu, mimo to nadal za sobą nie przepadamy.
- Nie rób niczego głupiego, a nawet gdyby to zanim się poddasz, pomyśl o tym dlaczego trzymałaś się przy życiu tak długo - spogląda na mnie ze współczuciem wymalowanym na twarzy i nie żegnając się, wychodzi, a tuż za nim Riker. Zanim się poddasz, pomyśl o co walczyłaś, kruszyno.